Door omstandigheden werd er een sabbat jaartje genomen maar nu is het vrijwiligerscafé terug van eigenlijk nooit weg geweest. Deze editie bevond zich in zuiders sferen. Met dit thema kon onze nostalgische dj Jos aan de slag . Niet alleen de muziek straalde de zuiderse sfeer uit, ook de geplande randanimatie tekende zuiders. Zo was kwam onze dj opdagen in outfit van een zuiderling die zijn sombrero fout had gewassen. Met dit vleugje humor werd de trend voor de rest van de namiddag gezet.
Baila baila
Nog voor het binnenplein daadwerkelijk volgelopen was vatte de eerste ronde van onze baila baila challenge aan. Inderdaad ook een café in Leieborg ontsnapt niet aan de hype van dit ambiance nummer. Op de tonen van het gelijknamig lied had Catherine een heuse rolstoeldans uitgewerkt.
Voorlopig is het nog onduidelijk of het enthousiasme van Catherine of de opzwepende tonen van het lied er hebben voor gezorgd, in ieder geval werd het café één vrolijke bende.
Felle Perez
Nu de sfeer er zo goed in zat was het moment gekomen om over te schakelen op live muziek. Dit optreden werd een mooie mix van een gelegenheidsvrijwilliger en talent van eigen Leiborg bodem. Dit olijke duo bracht ons een totaal spektakel.
Onder de noemer Felle perez, drie nummers van de gekende Spaanse-Vlaamse zangeres. Zowel de talrijk opgekomen vrijwilligers als onze zorgvragers wisten ook deze act bijzonder te smaken. Boem boem weerklonk er vrolijk over het binnenplein van Leieborg.
In afwachting van de verschijning van Carmen en Marcos gingen we over tot de tweede ronde Baila baila. Ook deze keer rolden de rolstoelen duchtig in het rond.
Carmen en Marcos
Eens de dansvloer terug ontruimt was verschenen Carmen en Marcos om ons mee te nemen op het ritme van hun Salsa. Ja hoor, ook bij deze act konden de toeschouwers niet stilzwijgend toe zien. Al gauw werd dit meer een gratis initiatie salsa. Werkelijk mooi om te zien hoe onze zorgvragers in deze dans werden ondergedompeld.
De eerlijkheid gebiedt ons wel om toe te geven dat ook her en der wel een heupwiegende medewerker te vinden was.
Tussendoor konden de zorgvragers nog hun dorst lessen bij aangepaste mocktail, natuurlijk kon ook een heerlijk ijsje niet ontbreken.
Als laatste, maar zeker niet minste, vorm van vermaak had onze Jos een wedstrijd Limbo voorzien. Op de tonen van de bijhorende muziek was het bijzonder opmerkelijk om te zien dat deze alom gekende dans ook met de rolstoel kan. Zelf had ik het alvast nooit gezien.
Aan alle mooie dingen komt een eind, dus ook aan dit zuiders café.
Tijdens het nakaarten kwam onze Jos al met een voorstel voor volgend jaar. Dus voor wie deze editie heeft gemist is er goed nieuws, volgend jaar is er meer van dit. Thema daarvan behoort nog even tot het “vrijwilligersgeheim”.
